این جملات از فروغ فرخزاد نیست! پخش جعلیات رو تموم کنید.

1. اگر یاد کسی هستیم، این هنر اوست نه ما.

2. آسان‌تر نگاهم کن، من تا عشق بیشتر نخواندم.

3. شهامت می‌خواهد سرد باشی اما، گرم لبخند بزنی.

4. این روزها هستی و نیستی و میان بی‌حواسی‌های معلقم قدم میزنی.

5. مرا به وجدانت بسپار و اگر بیدار بود بپرس؛ چگونه شبها را آسوده می‌خوابد؟!

6. کاش دلها آنقدر پاک بود که برای گفتن "دوستت دارم" نیازی به قسم خوردن نبود.

7. یادمان باشد به دل کوزه آب، که بدان سنگ شکست ... بستی از روی محبت بزنیم!

8. فرقی ندارد چه ساعت از شبانه‌روز باشد، صدایت را که می‌شنوم خورشید در دلم طلوع می‌کند.

9. گاهی باید دروغ را راست پنداشت و گاهی راست را دروغ. بی‌فریب خوردن زندگی سخت است.

10. من درنای بی‌جفت، مثل باران بی‌دلیل در حال دوست داشتن توام، در حالی که کنارم نیستی.

11. متاسفم که توی فرهنگی بزرگ شده‌ام که مردم فکر می‌کنند با زاری و اندوه به خدا نزدیک‌ترند.

12. مردمی که صادقانه دروغ می‌گویند، خالصانه به تو خیانت می‌کنند ... در این شهر هرچه تنهاتر باشی، پیروزتری.

13. دوست داشتم معلم املای تو بودم و دوستت دارم را املا بگویم و هی بپرسم تا کجا گفتم؟ و تو بگویی "دوستت دارم"

14. تازگی‌ها در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم ... سکوت و سکوت و سکوت. انگار که لال شده باشم، شاید هم کور و کر!

15. می‌سرایم تو و چشمان تو را، نه سپیدی نه غزل، تویی آن شعر دل‌انگیز و بلند که پر از مثنوی بارانی.

16. ماهی‌ها تنها که می‌شوند قید دریا را می‌زنند و تمام مسیر رودخانه را تا اولین قرار عاشقی‌شان، برعکس شنا می‌کنند.

17. چقدر زیباست کسی را دوست بداریم؛ نه برای نیاز، نه از روی اجبار و نه از روی تنهائی ... فقط برای اینکه ارزشش را دارد.

18. تن‌های هرزه را سنگسار می‌کنند، غافل از آنکه شهر پر از فاحشه‌های مغزی است و کسی نمی‌داند که مغزهای هرزه ویرانگرترند تا تن‌های هرزه.

19. آدمها به کفش‌ها بی‌شباهت نیستند؛ کفشی که همیشه پایت را می‌زند، آدمی که همیشه آزارت می‌دهد، هیچوقت نخواهد فهمید تو چه دردی را تحمل کردی تا با او همقدم باشی.

20. برای همه خوب باش! آن‌کس که فهمید همیشه در کنارت خواهد ماند و آن‌کس که نفهمید روزی دلش برای تمام خوبی‌هایت تنگ می‌شود.

21. ما به هرکه رسیدیم لبخند زدیم و افسوس کسی از زخم‌های ما سراغی نگرفت ... اگر هم سراغی گرفتند، با یک کلمه جوابمان را دادند: مهم نیست، حل می‌شود.

22. نه آرامشت را به چشمی وابسته کن، نه دستت را به گرمای دستی دلخوش. چشمها بسته می‌شوند و دست‌ها مشت می‌شوند و تو میمانی و یک دنیا تنهائی.

23. دردی که انسان را به سکوت وامی‌دارد، بسیار سنگین‌تر از دردی است که انسان را به فریاد وامی‌دارد. و انسان‌ها فقط به فریاد هم می‌رسند، نه به سکوت هم!

24. غیرقانونی از مرزهای ذهنم عبور می‌کنی و به خیالم پا می‌گذاری و در قلبم ساکن می‌شوی. مسافر بی‌مجوز، اخراجت نمی‌کنم، سالهاست تمام من مستعمره‌ی توست.

25. تو مهربان باش، بگذار بگویند: ساده است؛ فراموشکار است؛ زود می‌بخشد. سالهاست دیگر کسی در این سرزمین ساده نیست ... اما تو تغییر نکن و نشان بده آدمیت هنوز نفس می‌کشد.

26. اگر پشت یک زن بد شنیدید، بدانید دو حالت دارد: اگر مرد است بی‌شک توانایی به دست آوردن او را نداشته است و اگر زن است بدانید که توانایی رقابت با او را نداشته!!

27. دلت را بتکان، اشتباهاتت وقتی افتاد روی زمین، بگذار همانجا بماند! فقط از لا‌به‌لای اشتباه‌هایت، یک تجربه را بیرون بکش. قاب کن و بزن به دیوار دلت! اشتباه کردن اشتباه نیست، در اشتباه ماندن اشتباه است!

28. وقتی دنیا به فکر تسخیر فضا بود، ما به این میاندیشیدیم که انگشتر عقیق در کدام انگشت ثواب بیشتری دارد. این جغرافیا نیست که جهان سومی بودن را تعیین می‌کند؛ آدمها هستند که آن را می‌سازند!

29. هرگز نگفتند که زن باید عاشق باشد و مرد لایق! من سالها جنگیدم تا فهمیدم: بی‌عشق نه گیسوان بلندم زیباست و نه چشمان سیاهم و نه مردی با دستان زمخت و گونه‌های آفتاب‌سوخته خوشبختی‌ام را تضمین می‌کند.

30. پدرم می‌گفت: زن باید گیسوانش بلند و چشمانش سیاه باشد! مادرم هرگز موی بلند نداشت و چشمانش رنگ دلخواه پدرم نبود. مادرم می‌گفت: زیبایی برای مرد نیست! مرد باید دستانش زمخت و گونه‌هایش آفتاب‌سوخته باشد. پدرم زیبا و جذاب بود؛ نه دستان زمختی داشت و نه گونه‌های آفتاب‌خورده!

31. از دردهای کوچک است که آدم‌ها می‌نالند، ضربه اگر سهمگین باشد، درد اگر بزرگ باشد، آدم خودش لال می‌شود.

32. مردها خیلی هم خوبند، دوست‌داشتنی و مهربان، عاشق محبت واقعی. گاهی وقت‌ها مثل یک بچه از ته دل خوشحالند و گاهی مثل یک پیرمرد خسته! اکثرشان تنهایی را تجربه کرده‌اند؛ بیشترشان درد کشیده‌اند و اکثرا غم‌هایشان را در وجودشان مخفی کرده‌اند. خیلی از اشکها را نگذاشته‌اند از چشمانشان بیرون بریزد.

33. چه کسی گفته زمان طلاست؟ من مزه‌ مزه‌اش کرده‌ام. زمان عین الکل است. ثانیه ثانیه می‌سوزاند و می‌رود در عمق وجودت. مست مست که شدی، چشمهایت را باز می‌کنی و می‌بینی که عمرت گذشته است و تو می‌مانی و خماری از دست رفتن یک عمر!

34. در حیرتم از خلقت آب، اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا می‌کند. اگر با آتش تماس بگیرد آن را خاموش می‌کند. ولی اگر تنها بماند، رفته رفته گنداب می‌گردد. دل ما نیز بسان آب است، وقتی با دیگران است زنده و تاثیرپذیر است و در تنهایی مرده و گرفته است. با هم بودنمان را قدر بدانیم.

35. لبخندت جان می‌دهد به مرده حتی به منی که قبل از تو مرده بودم. آری دنیا بدون یک مرد که عاشقت باشد، با خنده‌هایت بخندد، اشکهایت را با کف دست پاک کند، تو را روی زانوهایش بنشاند، موهایت را نوازش کند و آرام در گوشت بگوید: تمام زندگی منی، انگار که سالهاست مرده‌ای. آری وجود یک همراه و یک مرد که همیشه می‌گوید: همه‌چیز درست می‌شود، نگران نباش. بهترین هدیه برای من است. برای من که می‌خواهم همیشه دوستت داشته باشم.

36. مردها می‌روند قدم می‌زنند تا یادشان نرود که به جای گریه، باید قدم‌های محکم داشته باشند. همان‌هایی که اگر عاشق شوند، برایتان شاملو می‌شوند و بیستون می‌کنند و تو بهشت را روی زمین خواهی داشت. آری اینها مرد هستند ...

37. عشق تکیه کردن نیست و رفاقت اطمینان‌خاطر! بوسه‌ها قرارداد نیستند و هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

38. ترس‌های کوچکی داری، به بزرگی همه‌ی بی‌عدالتی‌هایی که به جرم زنانگی محکومت می‌کنند ... و همیشه این تویی که مقصری! زن که باشی، مهربانی‌ات دست خودت نیست. خوب می‌شوی حتی با آنان که چندان با تو خوب نبوده‌اند. دل‌رحم می‌شوی حتی در مقابل آن‌هایی که چندان رحمی به تو نداشته‌اند. زن که باشی، زود می‌بخشی، زود می‌رنجی، زود می‌گریی، زود می‌خندی ... چون سرشار احساسی.

39. دلم می‌خواست‌های من زیادند، بلندند، طولانی‌اند. اما مهم‌ترین دلم‌ می‌خواستم، این است که انسان باشم، انسان بمانم و انسان محشور شوم. چقدر وقت کم است. تا وقت دارم باید مهر بورزم. به همین چند نفر که از تمام مردم دنیا با من نفس می‌کشند، باید مهر بورزم به همین جغرافیایی که سهم چشمهای من از جهان است. وقت کم است باید خوب باشم، مهربان باشم و دوست بدارم همه‌ی زیبایی ها را.

40. می‌گویند انسان‌های خوب به بهشت می‌روند، اما من می‌گویم: انسان‌های خوب هر کجا که باشند، آنجا بهشت است.

41. می‌توان عاشق بود، به همین آسانی ... من خودم چند سالی‌ست که عاشق هستم؛ عاشق برگ درخت، عاشق بوی طربناک چمن، عاشق رقص شقایق در باد. عاشق گندم شاد! آری میتوان عاشق بود، مردم شهر ولی می‌گویند: عشق یعنی رخ زیبای نگار! عشق یعنی خلوتی با یک یار! یا به قول خواجه: عشق یعنی لحظه‌ی بوس و کنار! من نمیدانم چیست، اینکه این مردم گویند ... من نه یاری نه نگاری نه کناری دارم! عشق را اما من، با تمام دل خود می‌فهمم. عشق یعنی رنگ زیبای انار ...